ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਨੇ ਇੱਕੋ ਮੈਦਾਨ ’ਚ ਲਾਏ ਦੋ ਨਿਸ਼ਾਨੇ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਅਤੇ ਤੀਰਅੰਦਾਜ਼ ਬੇਟੇ ਕੁਸ਼ਲ ਨੇ ਜਿੱਤਿਆ ਏਸ਼ਿਆਈ ਖੇਡਾਂ ’ਚ ਗੋਲਡ

ਜਾਗਰਣ ਪੱਤਰਕਾਰ, ਗੋਹਾਨਾ (ਸੋਨੀਪਤ) : ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਮ ਤਿੰਨ ਵਜੇ, ਰੋਹਤਕ ਦੇ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਸਟੇਡੀਅਮ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ ਦਿਨ ਨਹੀਂ, ਲਗਭਗ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ। ਇੱਕ 12-13 ਸਾਲ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਆਪਣਾ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਚੁੱਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਉਸੇ ਖੇਤ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਸੀ।

ਮਾਂ ਦੀ ਇਹ ਪ੍ਰਾਪਤੀ 2019 ਵਿੱਚ ਆਈ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਹਰਿਆਣਾ ਰਾਜ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਬੋਰਡ ਵਿੱਚ ਲੇਖਾਕਾਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ । ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕੁਸ਼ਲ ਦਲਾਲ ਨੇ ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ 2026 ਦੀਆਂ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕੰਪਾਊਂਡ ਟੀਮ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕੋ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਦੋ ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਲਈ ਮਾਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹਨ।

ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਮਾਂ ਤਿਆਰੀ ਕਰਦੀ ਰਹੀ

ਅਗਲੇ ਤਿੰਨ ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮਾਂ, ਖੇਤ ਦੇ ਇੱਕ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ, ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਪੰਨੇ ਪਲਟਦੀ ਰਹੀ। ਪੁੱਤਰ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਮਾਂ, ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਬਰਬਾਦ ਕਰਨ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਪੜ੍ਹਦੀ ਰਹੀ। ਇੱਕੋ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਦੋ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ: ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਲਈ।

ਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣਾ ਟੀਚਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾ ਕੇ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਸਿਵਾਂਕਾ ਪਿੰਡ ਦੇ ਕੁਸ਼ਲ ਦਲਾਲ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜਿਸਨੇ ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਏਸ਼ੀਆਈ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕੰਪਾਊਂਡ ਤੀਰਅੰਦਾਜ਼ੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।

ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਸ਼ਲ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਗੀਤਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਸੰਦੀਪ ਦਲਾਲ ਲਈ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਵੰਡ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੀ ਜਿੱਤ ਵੀ ਹੈ। ਇਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਗਮੇ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਹਾਣੀ ਪੋਡੀਅਮ 'ਤੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਰੋਹਤਕ ਅਤੇ ਸਿਵਾਂਕਾ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਗਈ ਹੈ।

ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਪਿੰਡ

ਇਹ ਕਹਾਣੀ 2017 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਲ ਦਾ ਜਨਮ 23 ਜਨਵਰੀ, 2005 ਨੂੰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਸੰਦੀਪ ਦਲਾਲ, ਐਮ.ਏ., ਬੀ.ਐੱਡ. ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ, ਗੀਤਾ ਦਲਾਲ, ਐਮ.ਕਾਮ., ਨੈੱਟ-ਕੁਆਲੀਫਾਈਡ ਹਨ। ਪਰਿਵਾਰ ਗੋਹਾਨਾ ਵਿੱਚ ਛੋਟੂ ਰਾਮ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸਕੂਲ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਕੁਸ਼ਲ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਤੋਂ ਪੰਜਵੀਂ ਜਮਾਤ ਤੱਕ ਇਸ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਕੁਸ਼ਤੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ। ਗੀਤਾ ਦੇ ਮਾਪੇ ਰੋਹਤਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਰੋਹਤਕ ਆ ਗਈ

ਗੀਤਾ, ਜਿਸਨੇ 2002 ਵਿੱਚ ਸੰਦੀਪ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਨੇ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਐਥਲੈਟਿਕ ਕਰੀਅਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਪਿੰਡ ਛੱਡ ਕੇ ਕੁਸ਼ਲ ਨਾਲ ਰੋਹਤਕ ਚਲੀ ਗਈ। ਕੁਸ਼ਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦੋਵੇਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮੋੜ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਾਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਰੋਹਤਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਪਿਤਾ ਸੰਦੀਪ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹੇ। ਸੰਦੀਪ ਨੇ ਸਕੂਲ ਪ੍ਰਿੰਸੀਪਲ ਵਜੋਂ ਆਪਣਾ ਅਹੁਦਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਵੈਸੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ ਜ਼ਿਆਦਾ ਦਿਲਚਸਪੀ ਸੀ।

ਨਵਯੁਗ ਤੀਰਅੰਦਾਜ਼ੀ ਅਕੈਡਮੀ ਵਿੱਚ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ

ਆਪਣੇ ਸਾਂਝੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਪ੍ਰਦੀਪ ਦਲਾਲ ਨੇ ਗੋਹਾਨਾ ਦੇ ਸਕੂਲ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੰਭਾਲੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸਦੀ ਭਾਣਜੀ ਅਤੇ ਭਤੀਜਾ ਰੋਹਤਕ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਸਕਣ। ਸੰਦੀਪ ਦਿਨ ਵੇਲੇ ਖੇਤਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਰੋਹਤਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਟੀਚਾ ਇੱਕ ਸੀ: ਕੁਸ਼ਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਖਿਡਾਰੀ ਬਣਾਉਣਾ ਜੋ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਖੇਡ ਸਕੇ। ਕੁਸ਼ਲ ਨੇ ਰੋਹਤਕ ਦੇ ਰਾਜੀਵ ਗਾਂਧੀ ਸਪੋਰਟਸ ਸਟੇਡੀਅਮ ਦੇ ਨਾਲ ਲੱਗਦੇ ਨਵਯੁਗ ਤੀਰਅੰਦਾਜ਼ੀ ਅਕੈਡਮੀ ਵਿੱਚ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੁਸ਼ਲ ਕੋਈ ਤਗਮਾ ਜਿੱਤਦਾ ਸੀ, ਸਾਬਕਾ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਮੰਤਰੀ ਜੇਪੀ ਦਲਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।

ਖੇਤ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ, ਮਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਫਲਤਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਰਚੀ

ਗੀਤਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਵੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਹਾਨਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਹੁਨਰ ਸੀ। ਰੋਹਤਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਉਸਦੀ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ 2019 ਵਿੱਚ ਰੰਗ ਲਿਆਈ ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਗੋਹਾਨਾ ਵਿੱਚ ਹਰਿਆਣਾ ਰਾਜ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਮਾਰਕੀਟਿੰਗ ਬੋਰਡ ਵਿੱਚ ਲੇਖਾਕਾਰ ਵਜੋਂ ਸਰਕਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਮਿਲੀ। ਹੁਣ, ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਜਾਪਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।